Με πλήρη ηρεμία μίλησε η γραμματέας του Γιόζεφ Γκέμπελς, Μπρουνχίλντε Πόμζελ, η οποία πλέον είναι 105 ετών. Όπως αποκάλυψε σε συνέντευξη της στον Guardian αναφερόμενη στο αφεντικό της «Σπάνια τον βλέπαμε τα πρωινά».
«Ανέβαινε τα σκαλιά του μικρού του παλατιού κοντά στην Πύλη του Βραδεμβούργου όπου στεγαζόταν το τεράστιο Υπουργείο Προπαγάνδας του, κι ήταν σαν μικρός δούκας όπως περνούσε τη βιβλιοθήκη για να φτάσει στο πανέμορφο γραφείο του». Μόλις μάλιστα, φέρνει στο μυαλό της την εικόνα απλά χαμογελά.
Πως ήταν το γραφείο του;
Η ατμόσφαιρα ήταν χαλαρή και όλα στον χώρο ήταν κομψά τονίζει ενώ εξηγεί πως εργάζονταν στον ίδιο με άλλες πέντε γραμματείς.Η Μπρουνχίλντε Πόμζελ επίσης ανάφερε: «Δεν τον βλέπαμε πολύ μέχρι να φύγει απ’ το γραφείο, όταν και ερχόταν να μας μιλήσει, να ακούσει τις ερωτήσεις μας και να μάθει ποιοι τον είχαν καλέσει» και πρόσθεσε:
Μερικές φορές έρχονταν τα παιδιά του για επίσκεψη και ήταν πολύ ενθουσιασμένα που έβλεπαν τον πατερούλη τους στη δουλειά. Ήταν πολύ ευγενικά και καθώς πρέπει και μας χαιρετούσαν με χειραψία
Να σημειώσουμε, πως η 105 ετών πλέον γυναίκα έχει χάσει την όραση της και δηλώνει ανακουφισμένη όταν επισημαίνει πως δεν έχει πολλές μέρες ζωής.
Γιατί, όμως, αποφάσισε να μιλήσει;
Ξεκαθαρίζει πως δεν το κάνει για να καθαρίσει τη συνείδησή της απλά γιατί το θέλησε.
Και παραδέχεται ότι ήταν «στην καρδιά της μηχανής προπαγάνδας των Ναζί» και ότι την έβαζαν να μαγειρεύει φυσικά προς τα κάτω τους αριθμούς των νεκρών Γερμανών στρατιωτών. Παράλληλα, βέβαια, μέσα στις δουλειές της ήταν να παραφουσκώνει βέβαια και τον αριθμό των Γερμανίδων που είχαν βιαστεί απ’ τον Κόκκινο Στρατό.
Να σημειωθεί ,πως το ντοκιμαντέρ «A German Life» το οποίο περιέχει την αφήγησή της παίχθηκε πρόσφατα στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Μονάχου.
Για την προβολή του μάλιστα τόνισε:
«Μου είναι σημαντικό, βλέποντας το φιλμ, να αναγνωρίσω το είδωλό μου στον καθρέφτη, ώστε να καταλάβω τι έκανα λάθος. Αλλά αλήθεια, δεν έκανα τίποτα παραπάνω απ’ το να δακτυλογραφώ σε μια γραφομηχανή που ήταν στο γραφείο του Γκέμπελς».
«Όσοι σήμερα λένε ότι θα όρθωναν το ανάστημά τους και θα αντιστεκόντουσαν στους Ναζί, μπορεί να το πιστεύουν ειλικρινά, όμως είμαι σίγουρη πως αν βρίσκονταν εκεί δεν θα έκαναν και πολλά» δήλωσε και σημείωσε: «Μετά την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος όλη η χώρα έμοιαζε να έχει μαγευτεί από ένα ξόρκι. Παραδέχομαι πως τότε ήμουν μάλλον απολιτίκ, αλλά να ξέρετε πως αν είχα τον ιδεαλισμό της νιότης και τους πήγαινα κόντρα, δεν αποκλείεται να κατέληγα με σπασμένο το λαιμό μου».
Για τον φάκελο της ακτιβίστριας Sophie Scholl, που εκτελέστηκε για το 1943:
«Μου είπε ένας απ’ τους ειδικούς συμβούλους του Γκέμπελς να βάλω το φάκελο στο χρηματοκιβώτιο και να μην του ρίξω ούτε μία ματιά. Ήμουν πολύ ικανοποιημένη που με εμπιστευόταν κι έτσι δεν τον κοίταξα – η επιθυμία μου να τιμήσω την εμπιστοσύνη του ήταν δυνατότερη απ’ την περιέργειά μου να διαβάσω το φάκελο».
